به دلیل قرار گرفتن در معرض آب یا رطوبت زیاد در زمان نگهداری و همچنین وجود ناخالصی های آلومینیوم، کلسیم و فسفر زیاد در فروسیلیسیم، پس از مدتی پدیده ای به نام «ریزش» رخ می دهد. این امر با انتشار گازهای سمی فسفین (PH3) و هیدروژن (ASH3) همراه است و در موارد شدید حتی ممکن است آتش سوزی رخ دهد.
محتوای نامناسب آلومینیوم، فسفر و کلسیم در فروسیلیکون میتواند به ریزش فروسیلیس کمک کند. با افزایش همزمان محتوای آلومینیوم و فسفر به مقدار مشخصی، این نوع فروسیلیسیم مستعد فرو ریختن در هوای مرطوب است. برخی منابع نشان میدهند که فروسیلیس حاوی کمتر از 0.04% فسفر و کمتر از 3% آلومینیوم در معرض ریزش نیست.
در ابتدا، اعتقاد بر این بود که فروسیلیکون با محتوای سیلیکون کم بیشتر مستعد ریزش است. این ممکن است به این دلیل باشد که انبساط فله ای وابسته به دما سیلیکون و ترکیبات آهن، مانند FeSi و FeSi2 در فروسیلیکون، باعث پاشش آن می شود. فروسیلیس حاوی آلومینیوم در تماس با آب، هیدروکسید آلومینیوم و گاز تشکیل می دهد که عامل اصلی پودر شدن فروسیلیس است.
سرعت سرد شدن پس از ریختن نیز بر درجه آسیاب فروسیلیس تأثیر می گذارد. اگر سرعت خنکسازی سریع باشد، تفکیک سیلیکون کم است و پودر شدن بعید است. اگر سرعت سرد شدن آهسته باشد، جداسازی سیلیکون زیاد است و احتمال پودر شدن وجود دارد. به طور مشابه، اگر ضخامت شمش فروسیلیس زیاد باشد، پودر شدن می تواند رخ دهد و اگر کوچک باشد، پودر شدن بعید است.
برای جلوگیری از پودر شدن فروسیلیس باید به سه نکته زیر توجه کرد:
1. ضخامت شمش فروسیلیس نباید خیلی زیاد باشد تا جداسازی سیلیکون در فروسیلیس کاهش یابد.
2. محتوای سیلیکون فروسیلیس را به شدت کنترل کنید و از کم شدن آن جلوگیری کنید. میزان آلومینیوم، فسفر و کلسیم فروسیلیس را با استفاده از بهترین مواد اولیه کنترل کنید، به ویژه عدم استفاده از کک با محتوای خاکستر بالا برای کاهش میزان آلومینیوم و فسفر، و به حداقل رساندن افزودن آهک در حین ذوب برای کاهش محتوای کلسیم فروسیلیس.