تاریخچه مختصری از تحقیقات منگنز

اولین استفاده از منگنز را می توان به عصر حجر ردیابی کرد. در اوایل 17000 سال پیش، اکسید منگنز (پیرولوزیت) به عنوان رنگدانه در نقاشی‌های غار توسط مردم در اواخر دوره پارینه سنگی استفاده می‌شد و منگنز بعداً در سلاح‌هایی که توسط اسپارتی‌های یونان باستان استفاده می‌شد، کشف شد. مصریان و رومیان باستان از سنگ منگنز برای رنگ‌زدایی یا رنگ‌زدایی شیشه استفاده می‌کردند.
اگرچه پیرولوزیت برای مدت طولانی توسط مردم استفاده می شد، اما تا دهه 1870، شیمیدانان غربی هنوز معتقد بودند که پیرولوزیت یک ماده معدنی حاوی قلع، روی و کبالت است. در اواخر قرن هجدهم، شیمیدان سوئدی T O. Bergman پیرولوزیت را مطالعه کرد و معتقد بود که آن یک اکسید فلزی جدید است و تلاش کرد تا این فلز را جدا کند، اما ناموفق بود. شیمیدان سوئدی شلر نیز فلزات را از پیرولوزیت استخراج نکرد، بنابراین به دوست و دستیار برگمان - گان مراجعه کرد.
در سال 1774، جیانگ هان قطعه کوچکی از منگنز فلزی را با کاهش دی اکسید (MnO 2، همچنین به عنوان پیرولوزیت) با زغال چوب گرم شده (عمدتاً کربن) به دست آورد.
در اوایل قرن نوزدهم، دانشمندانی از بریتانیا و فرانسه شروع به مطالعه کاربرد منگنز در تولید فولاد کردند که به ترتیب در سال‌های 1799 و 1808 در انگلستان به رسمیت شناخته شد.
در سال 1816، یک محقق آلمانی کشف کرد که منگنز می تواند سختی آهن را بدون کاهش شکل پذیری و چقرمگی آن افزایش دهد.
در سال 1826، Pieger آلمانی فولاد منگنز را با محتوای منگنز 80٪ در یک بوته تولید کرد.
در سال 1840، J M. Hitz منگنز فلزی را در بریتانیا تولید کرد.
در سال 1841، پاسا شروع به تولید آهن در مقیاس صنعتی کرد.
در سال 1875، پاسا تولید تجاری آهن منگنز با محتوای منگنز 65 درصد را آغاز کرد.
در سال 1860 پیشرفت قابل توجهی در کاربرد منگنز به وجود آمد. بسمر تمام تلاش خود را می کرد تا فرآیند تولید فولاد را به نام او توسعه دهد، اما با مشکلی مواجه شد - اکسیژن و گوگرد زیادی در فولاد باقی مانده بود. این مشکل توسط ماخت در سال 1856 حل شد، او پیشنهاد کرد که بسمر برای حذف گوگرد، آهن اسپکولار (آهن منگنز با محتوای منگنز کمتر) را به فولاد مذاب اضافه کند. تولد روش بسمر نشانگر تکامل از "عصر آهن" انقلاب صنعتی اولیه تا "عصر فولاد" است که در تاریخ توسعه متالورژی اهمیتی عصر ساز دارد.
در سال 1866، ویلیام زیمنس از آهن منگنز برای کنترل محتوای فسفر و گوگرد در فرآیند فولادسازی استفاده کرد و برای این روش ثبت اختراع کرد.
در سال 1868، Le Croncher اولین باتری خشک را تولید کرد که بعداً برای استفاده از دی اکسید منگنز به عنوان دپولاریز کننده کاتدی برای باتری های خشک بهبود یافت. استفاده از منگنز در زمینه باتری باعث رشد تقاضا برای دی اکسید منگنز شد.
پس از سال 1875، کشورهای اروپایی شروع به استفاده از کوره بلند برای تولید آهن اسپکولار حاوی 15% -30% منگنز و آهن منگنز حاوی حداکثر 80% منگنز کردند.
در سال 1890، فرآیند تولید آهن منگنز توسط کوره الکتریکی متولد شد.
در سال 1898، روش حرارتی آلومینیوم برای تولید منگنز فلزی پدیدار شد و روش تصفیه سیلیس زدایی با کوره الکتریکی نیز برای تولید فرومنگنز کم کربن مورد استفاده قرار گرفت.
در سال 1939 تولید الکترولیتی منگنز فلزی آغاز شد.