با توجه به منبع گرما، می توان آنها را به روش های کربن-حرارتی، الکتروترمال، الکتروسیلیکون و فلز-حرارتی تقسیم کرد.
در روش کربن-حرارتی، منبع حرارتی ذوب عمدتاً ارزش حرارتی کک است و بخشی از کک نیز به عنوان عامل احیا کننده برای کاهش محتوای اکسید سنگ معدن استفاده می شود. تولید در کوره بلند انجام می شود.
در روش گرمایش الکتریکی، منبع حرارتی برای فرآیند ذوب عمدتاً انرژی الکتریکی است و
از مواد کربنی به عنوان عوامل احیا کننده برای کاهش محتوای اکسید سنگ معدن استفاده می شود. تولید عمدتاً به صورت پیوسته در کوره ای با منبع گرمای معدنی مانند فروسیلیس و فرومنگنز انجام می شود.
در روش حرارت دهی سیلیکونی الکتریکی، سیلیسیم یا سیلیسید عنصر آلیاژی که قرار است استخراج شود، به عنوان یک عامل احیا کننده برای کاهش محتوای اکسید سنگ معدن استفاده می شود. منبع گرما تا حدی گرمای شیمیایی است که در طی اکسیداسیون سیلیکون آزاد می شود و بیشتر گرمای ناکافی از انرژی الکتریکی حاصل می شود. فروآلیاژها با این روش در کوره قوس الکتریکی دسته ای تولید می شوند، به عنوان مثال، منگنز متوسط و کم کربن و آلیاژهای خاکی کمیاب.
در روش متالوترمال غالباً از گرانول های آلومینیوم و پودر فروسیلیس 75 درصد و گاهی مخلوطی از سیلیکون و آلومینیوم به عنوان عامل کاهنده استفاده می شود. استفاده از سیلیکون به عنوان عامل کاهنده اصلی را روش حرارتی سیلیکون و استفاده از آلومینیوم به عنوان عامل احیا کننده اصلی را روش حرارتی آلومینیوم می نامند.
