اصطلاح "فلز سیلیکون" برای توصیف آلیاژهای حاوی سیلیکون به عنوان عنصر اصلی آلیاژی استفاده می شود که اغلب در ریخته گری استفاده می شود. افزودن سیلیکون به این آلیاژها باعث بهبود جریان پذیری، مقاومت در برابر ترک داغ و سفتی می شود. عناصر دیگری مانند مس و منیزیم برای بهبود استحکام مواد در طی عملیات حرارتی اضافه می شوند.
نقش فلز سیلیکون در تولید فولاد چند وجهی است.
(الف) یکی از عملکردهای کلیدی آن اکسید زدایی است. سیلیکون یک عامل اکسید زدا قوی است که می تواند به طور موثر با اکسیژن در فولاد مذاب ترکیب شود و سرباره SiO2 را تشکیل دهد و در نتیجه محتوای اکسیژن فولاد را کاهش دهد.
ب) افزایش نقطه ذوب: افزودن فلز سیلیکون می تواند منجر به افزایش جزئی در نقطه ذوب فولاد شود که در برخی از کاربردهای دمای بالا مفید است.
ج) ترویج گرافیتیزاسیون: در چدن، وجود فلز سیلیکون می تواند تشکیل گرافیت را تقویت کند و بر ساختار و خواص آهن تأثیر بگذارد.