افزایش قدرت: سیلیکون استحکام کششی و سختی آلیاژهای فلزی را افزایش می دهد که می تواند خواص مکانیکی کلی مواد را بهبود بخشد.
افزایش سیالیت: در فرآیندهای ریخته گری، سیلیکون سیالیت فلز مذاب را بهبود می بخشد و به آن اجازه می دهد قالب ها را به طور موثرتری پر کند و سطح بهتری تولید کند.
کاهش انقباض: سیلیکون با به حداقل رساندن عیوب و بهبود دقت ابعادی ریخته گری به کاهش انقباض در هنگام سرد شدن و انجماد کمک می کند.
مقاومت در برابر خوردگی: افزودن سیلیکون مقاومت به خوردگی آلیاژهای آلومینیوم را افزایش می دهد و آنها را برای محیط های سخت مناسب می کند.
اکسید زدایی: سیلیکون به عنوان یک اکسید کننده در تولید فولاد و آهن عمل می کند و اکسیژن را از بین می برد و از تشکیل اکسیدهای مضری که می تواند فلز را ضعیف کند جلوگیری می کند.
شکل پذیری و چقرمگی: در برخی از آلیاژها، سیلیکون می تواند شکل پذیری و چقرمگی را افزایش دهد و باعث می شود که ماده در برابر تغییر شکل تنش مقاوم تر شود.
تشکیل کاربید سیلیکون: در برخی از فلزات، سیلیکون می تواند به تشکیل کاربید سیلیکون کمک کند که باعث افزایش مقاومت در برابر سایش و سختی می شود.
مقاومت در برابر حرارت: سیلیکون مقاومت آلیاژها را در برابر دمای بالا افزایش می دهد و آنها را برای کاربردهای دماهای شدید مناسب می کند.
خواص مغناطیسی: در کاربردهای خاص، افزودن سیلیکون می تواند بر خواص مغناطیسی آلیاژهای آهن تأثیر بگذارد و عملکرد آنها را در سیستم های الکتریکی بهبود بخشد.