تقویت: سیلیکون استحکام کششی و سختی آلیاژهای فلزی را افزایش می دهد که باعث بهبود خواص مکانیکی کلی مواد می شود.
افزایش سیالیت: در فرآیندهای ریختهگری، سیلیکون جریان فلز مذاب را بهبود میبخشد و به آن اجازه میدهد قالبها را به طور موثرتری پر کند و سطح بهتری را تولید کند.
کاهش انقباض: سیلیکون به کاهش انقباض که در هنگام سرد شدن و انجماد رخ می دهد کمک می کند و عیوب را به حداقل می رساند و دقت ابعادی ریخته گری را افزایش می دهد.
مقاومت در برابر خوردگی: افزودن سیلیکون مقاومت در برابر خوردگی آلیاژهای آلومینیوم را بهبود می بخشد و آنها را برای استفاده در محیط های سخت مناسب می کند.
اکسید زدایی: سیلیکون به عنوان یک عامل اکسید کننده در تولید فولاد و آهن عمل می کند و اکسیژن را از بین می برد و از تشکیل اکسیدهای مضری که می تواند فلز را ضعیف کند جلوگیری می کند.
پلاستیسیته و ویسکوزیته: در برخی از آلیاژها، سیلیکون می تواند شکل پذیری و چقرمگی را افزایش دهد و باعث می شود که ماده در برابر تغییر شکل تحت تنش مقاوم تر شود.
تشکیل کاربید سیلیکون: در برخی از فلزات، سیلیکون می تواند باعث تشکیل کاربید سیلیکون شود که مقاومت به سایش و سختی را افزایش می دهد.
مقاومت در برابر حرارت: سیلیکون پایداری آلیاژها در دمای بالا را بهبود می بخشد و آنها را برای استفاده در دماهای شدید مناسب می کند.
خواص مغناطیسی: در کاربردهای خاص، افزودن سیلیکون می تواند بر خواص مغناطیسی آلیاژهای آهن تأثیر بگذارد و عملکرد آنها را در سیستم های الکتریکی بهبود بخشد.