کاربید کلسیم برای اولین بار توسط شیمیدان آلمانی فردریش ویلر در سال 1862 سنتز شد. دانشمند در تلاش برای جداسازی کلسیم از آهک، مخلوط را در معرض حرارت طولانی مدت با زغال سنگ قرار داد. نتیجه یک توده خاکستری کم رنگ-بدون هیچ نشانه ای از فلز بود. در آغاز قرن بیستم، کاربید کلسیم به منبع اصلی استیلن برای تولید در مقیاس بزرگ تبدیل شد که نیاز به تولید انبوه فوری داشت.
توماس ویلسون و فردیناند مویسان، با کار جداگانه اما تقریباً همزمان، روشی را برای تولید کاربید کلسیم در یک کوره ذوب الکتریکی ایجاد کردند. این کشف منجر به ایجاد صنعتی برای تولید کاربید کلسیم فنی شد.